Ermənistanın “Çiçəklənən Ermənistan” Partiyasının lideri Qaqik Çarukyan Bakıdakı erməni məhbusların guya tam təcrid və güclü təzyiq şəraitində saxlanıldığını iddia edib. O, özünün Yerevanda yaxınlarının, vəkillərinin, hüquq müdafiəçilərinin və mətbuatın dəstəyini hiss etdiyini, Bakıdakı məhbusların isə belə imkandan məhrum olduğunu bildirib. Çarukyanın sözlərinə görə, həmin şəxslər bütün çətinliklərə baxmayaraq Ermənistanın şərəfini müdafiə edirlər.

Doğrudan da, insan bu cür açıqlamaları oxuyanda təəccüblənməyə bilmir. Görəsən, Çarukyan bu sözləri dilə gətirərkən Azərbaycan xalqının yaşadığı faciələri heç xatırlayırmı? Bir milyona yaxın azərbaycanlının doğma yurd-yuvasından didərgin salındığı, minlərlə ailənin ev-eşiyindən ayrı düşdüyü, şəhər və kəndlərimizin dağıdıldığı illərdə bu gün nümayiş etdirilən həssaslıq harada idi? Başqalarına ədalət dərsi keçənlər əvvəlcə öz tarixləri ilə üzləşməyi bacarmalıdırlar.

Ermənistanın işğalçılıq siyasəti nəticəsində doğma torpaqlarından didərgin düşən azərbaycanlıların taleyi də bu tarixin ayrılmaz hissəsidir. Dağıdılan evlər, viran qoyulan şəhər və kəndlər, doğmalarını itirən ailələr, illərlə öz yurdlarına qayıtmaq həsrəti ilə yaşayan insanlar unudula bilməz. Bütün bunları görməzdən gəlib yalnız bir tərəfin taleyindən danışmaq, ən azı, ikili standartların təzahürüdür.

Çarukyan Bakıdakı məhbusların vəziyyətindən danışarkən həmin şəxslərin hansı əməllərdə ittiham olunduğunu, Qarabağ münaqişəsi dövründə baş verən hadisələri və azərbaycanlıların çəkdiyi əzabları da nəzərə almalıdır. Həmin şəxslərin hər birinin məsuliyyəti konkret sübutlar və məhkəmə qərarları əsasında müəyyənləşdirilməlidir. Lakin Azərbaycan xalqının başına gətirilən faciələri heç bir siyasi bəyanatla tarixin yaddaşından silmək mümkün deyil.

Bu gün insan hüquqlarından narahatlıq keçirənlərə sual ünvanlamaq lazımdır: illərlə doğma yurd-yuvasından didərgin salınan azərbaycanlıların hüquqlarını kim müdafiə edirdi? İşğal altında olan torpaqlarımızda evlər dağıdılarkən, şəhər və kəndlər viran qoyularkən, insanlar doğma yurdlarına qayıtmaq hüququndan məhrum edilərkən bu həssaslıq harada idi? Azərbaycanlıların yaşadığı faciələr niyə eyni həvəslə gündəmə gətirilmirdi? Məgər insan hüquqları yalnız ermənilərə aid olan anlayışdır?

İnsan hüquqlarına yanaşma seçici olmamalıdır. Hər kəsin hüququ qorunmalıdır, lakin bu prinsip Azərbaycan xalqının yaşadığı faciələri unutmaq və ya münaqişə zamanı baş verənlərə görə məsuliyyət məsələsini arxa plana keçirmək anlamına gəlmir. Bakıdakı məhbuslarla bağlı hüquqi məsələlər qanun çərçivəsində araşdırılmalıdır. Eyni zamanda, Azərbaycan xalqının ədalət tələbi, şəhidlərimizin xatirəsi və doğma torpaqlarından didərgin salınmış insanların yaşadığı ağrılar da unudulmamalıdır.

Çarukyan və onun kimi düşünənlər anlamalıdırlar ki, Azərbaycan xalqı öz tarixini, çəkdiyi əzabları və itkilərini unutmayıb. Ədalətdən danışanlar ilk növbədə tarixi faktlarla üzləşməyi, başqalarının ağrılarını da görməyi bacarmalıdırlar. Azərbaycan xalqının faciələrini görməzdən gəlib yalnız bir tərəfin taleyindən danışmaq nə obyektivlikdir, nə də sülhə xidmət edir. Əsl ədalət ikili standartlardan imtina etmək və tarixi həqiqətləri olduğu kimi qəbul etməklə başlayır.

Yusif Nəzərli - SHERG.az