Əlbəttə, meyxana özü ayrılıqda kifayət qədər mənfi bir sahə və anlayışdır.

Ancaq bu mənfiliyin içində həqiqətən də istedadı olan, elə məhz mənfi təfəkkür istiqamətində olsa belə, maraqll söz deyən meyxanaçılar var.

Fəqət buna baxmayaraq, uzun illər əlində mikrafon, damağlarında siqaret, qabağlarında şabaş məclisləri gəzsələr də, heç bir istedad nümunəsi göstərməyən adamlar yox deyildir.

Məsələn, Mehman Əhmədli və Ələkbər Yasamallı kimi tanınan meyxanaçılar bunun bariz nümunəsidir.

Bu gün Allahın Balaəlisinin belə hərdən-bir kütləyə işləyən meyxanaları yayıla, ona şöhrət gətirə bilir. Üstəlik, bir çox adamlar tərəfindən də sevilir. Ancaq Mehman Əhmədlini və Ələkbər Yasamallını bu həyatda, bu sahədə sevdirən bircə normal bənd meyxana belə yoxdur.

Mehman Əhmədli və Ələkbər Yasamallı adlı meyxanaçılar gündəmə də meyxanadan başqa hər şeylə gəlirlər.

Məsələn, aydın təfəkkürlü, intellektli adamlar meyxananı tənqid edəndə həm də vurğulayırlar:

“Meyxana qaqaş təfəkkürünü təlqin edir, orada avaraçılıq, narkomaniya, kriminal var”.

Meyxananı bu cür tənqid edənlərə qarşı isə Mehman Əhmədlinin reaksiyası budur:

“Alə, elə adamları tutub döymek lazumdi”.

Qəribədir ki, məsələn, heç bir yumoru olmayan, danışığı güclə başa düşülən Ələkbər Yasamallı “gülməli adam” kimi də tanınır.

Kədərli olan bu deyil. Kədərli olan ona doğrudan da gülən adamların olmasıdır.

Əlbəttə, Ələkbər Yasamallının ağlamalı halına gülən adamlara yumorun, mizahın nə olduğunu izah edə bilmək də ayrı bir faciədir.

Təsəvvür edin, yumoru olan adam kimi tanınan meyxanaçının zarafatları belə şeylərdir:

Aparıcı:

-Ələkbər, kefin kökdü deyəsən?

Ələkbər Yasamallı:

-Kök də olur, çuğundur da olur.(Hahaha-hihihi)

Yenə aparıcı:

-Bəzi meyxanaçılara efirlərə çıxmırlar.

Ələkbər Yasamallı:

-Çıxırlar televizora. Ancaq LC-lərə. Samsunqa zada çıxmırlar. (Hahaha-hihihi).

Sözsüz, yumor adı altında təqdim edilən bu duzsuz söhbətlərə aid çox misal çəkmək olar, ancaq adamların ətini bir az da çox tökməyə ehtiyac yoxdur.

Bütün hallarda bu adamın gülməli ola bilməməyi üçü gülüş hədəfinə çevrilməyini hardasa maraqlı hesab etmək olar, fəqət Mehman Əhmədlini qətiyyən.

Mehman Əhmədli nə gülməlidir, nə ağlamalı. Mehman Əhmədli nə söz kimi bir qiymətli söz deyə bilir, nə də avaz kimi avazı var.

Konkret olaraq bu adamın meyxanaçı olmağını sübut edən rəsmi heç nə yoxdur. Di gəl, məclislərə gedir, qırğın meyxanada tamamilə mənasız bəndlər deyir deyə, üstəlik, camaat da onu meyxanaçıların yanında gördüyü üçün belə adlandırır.

Görünür, illər əvvəl meyxanda da böyük boşluq olub. Əks halda, indiyə qədər bir bənd meyxanası belə trend ola bilməyən, ancaq “Bethovenə mama uşaqları qulaq asır” kimi intellekt yoxsulluğu nümayiş elətdirən Mehman Əhmədli meyxanaçı kimi çıxış edə, tanına, toylara dəvət olunmazdı.

Hərdən elə bilirəm, camaat onu toylara könlü xoş olsun, ya da elə başqa meyxanaçı tapmayanda çağırır. Onun yaşında meyxanaçılar meyxanadam getməyə çalışdığı halda, Mehman Əhmədli hələ gəlib çıxa bilməyib. Bu gün “Mehman Əhmədlinin yadda qalan 10 meyxanası” adlı material hazırla, yazmağa, göstərməyə bir şey tapılmaz.

Mehman Əhmədli yaşında, təcrübəsində olan bütün meyxanaçıların bu gün tələbələri belə var.

Yəni meyxana sahəsinə yönəlmək istəyən bir çox gənclər məhz o meyxanaçılar kimi meyxana demək istəyir, hətta həmin meyxanaçıların əl-qol hərəkətlərini belə yamsılayırlar. Ancaq bu fani ölkədə, bu fani meyxanada bir nəfər də özünü Mehman Əhmədliyə oxşatmaq istəmir.

Mehman Əhmədliyə oxşamaq istəyən adam ancaq eynək taxa bilər.

Bu mənada, heç gəncləri də qınamağın adı yoxdur. Məgər Mehman Əhmədli nə deyə bilir ki, kimlərsə də nəsə deyib özünü ona bənzətsin?

Bütün hallarda mənzərənin bu cür olması kədərlidir. Meyxana elə bir sahədir ki, orada sevilmək, məşhurlaşmaq, yaxşı söz demək çox da çətin məsələ deyil.

Üstəlik, az qala hər gün məclisdə olan adamlar illərdir ki, yadda qalan bir söz də deyə bilmirlərsə, bu kədər ikiqat artır.

Əgər meyxanaçılar tarixdə qalacaqsa, uzun illər sonra da xatırlanacaqsa, bu adamların yaddaşlarda qalmağı da sual altındadır.

Ayrılıqda tələbatın olmadığı bu adamlar, əslində, mənzərəni özləri başa düşsələr, üzüsulu mikrafonu yerə qoyub getsələr daha yaxşı olardı. Fəqət meyxana deyə bilməyə-bilməyə hər şey qazanan adamlar üçün bunu edə bilmək də asan iş deyil.

Orxan Saffari
Gununsesi.info