Azərbaycanda təhsil sisteminin ən mühüm və bəlkə də ən çox mübahisə doğuran institutu olan Dövlət İmtahan Mərkəzi (DİM) illərdir ki, Məleykə Abbaszadənin rəhbərliyi altında fəaliyyət göstərir. Lakin son zamanlar qurumun fəaliyyəti və rəhbərliyin sərgilədiyi ritorika, ictimaiyyətdə sadəcə narazılıq deyil, həm də ciddi bir ədalətsizlik və toxunulmazlıq hissi formalaşdırıb. Məleykə Abbaszadənin ictimai çıxışlarında müşahidə olunan o soyuqqanlı "vecsizlik" və ünvanlanan haqlı tənqidləri sanki şəxsi mülkünə müdaxilə kimi qəbul etməsi, dövlət qurumunun rəhbərindən daha çox, mütləqiyyət tərəfdarı olan bir imic yaradır. Bu yanaşma, minlərlə gəncin gələcəyini müəyyən edən bir qurumun xalqın şikayətlərini "əhəmiyyətsiz bir səs-küy" kimi dəyərləndirməsinin bariz nümunəsidir.

​Tehsilmedia.az qeyd edir ki, DİM-in apardığı siyasət və Məleykə Abbaszadənin kəskin iddiaları göstərir ki, burada "imtahan keyfiyyəti" adı altında aparılan eksperimentlər artıq təhsil siyasətini üstələyib. Elm və Təhsil Nazirliyi ilə yaranan görünməz, bəzən isə açıq qarşıdurma, DİM-in özünü dövlət içində dövlət kimi apardığını sübut edir. Şikayətləri heçə saymaq, ekspertlərin iradlarını görməzdən gəlmək və hər bir xətanı "texniki məsələ" və ya "abituriyentin savadsızlığı" kimi qələmə vermək, artıq idarəçilikdən çox, bir növ hegemonluq nümayişidir. Qanunların və konstitusiya ilə təsbit olunmuş təhsil hüququnun sanki bir qurumun daxili nizamnaməsindən aşağı pillədə dayanması, sistemdəki biabırçılığın ən pik nöqtəsidir.

​Bir insanın həyatına qəsd etmək ağır cinayət hesab olunduğu halda, yanlış suallar, qeyri-şəffaf qiymətləndirmə meyarları və psixoloji gərginlik üzərində qurulan bu "imtahan maşını" ilə bütöv bir nəslin intellektual potensialını baltalamaq niyə eyni dərəcədə cəzalandırılmır? İllərdir davam edən bu "mənim dediyim qanundur" prinsipi təkcə tələbə adını qazana bilməyən gəncləri deyil, həm də dövlətin ədalət tərəzisinə olan inamı sarsıdır. Məleykə Abbaszadənin toxunulmazlıq zirehinə bürünərək sərgilədiyi bu davranışlar, təhsil sisteminin inkişafına deyil, onun bir qrup şəxsin maraqları çərçivəsində dərəbəylik üsulu ilə idarə olunmasına xidmət edir. Bu isə təkcə pedaqoji bir problem deyil, həm də mənəvi və hüquqi bir iflasdır.