"Son illərdə qeyri-neft sektorundan SOCAR-a kadrlar üzrə vitse-prezident təyinatı o qədər parıltılı təqdim edildi ki, kənardan baxan elə bildi neftçinin həyatında yeni bir dövr başlayır..." "DİA-AZ" xəbər verir ki, bunu öz etiraz dolu müraciətində SOCAR işçisi Rac Kərimov qeyd edib.

O daha sonra fikrini belə davam etdirir: "Lakin bir həqiqət var ki, mobil operatorun rəqəmsal dünyası ilə ağır sənayenin o sərt istehsalat sahəsi arasında yerlə-göy qədər fərq var. Kondisionerli ofislərdə texnoloji terminlərlə "strateji hədəflər" müəyyən etmək başqadır, dənizin ortasında, o amansız səs-küyün, aqressiv emosional mühitin və ağır fiziki yükün altında çalışan insanın ruhunu anlamaq tam başqa. Əslində, dənizdə neft sənayesi bir növ ön cəbhə kimidir. Hər bir neftçi bir əsgər tək soyuğun, yağışın, tufanın altında təbiətin sərt üzü ilə tək-tək vuruşur, hər gün bu ölkənin iqtisadi müstəqilliyi üçün bir döyüş verir. Amma acı həqiqət budur ki, cəbhədə vuruşan bu "əsgərlərə" göstərilməli olan qayğı hələ də kağız üzərindəki quru rəqəmlərdən o yana keçə bilməyib.
​Televiziya ekranlarında neftçi peşəsinin nə qədər "romantik" və "maraqlı" olması haqqında gözəl çıxışlar edilir, mahnılar bəstələnir, romantik obrazlar yaradılır. Amma o işıqlı studiyalardan kənarda, platformalarda və qazma sahələrində tam fərqli, çox daha sərt bir mənzərə var. Orada insanlar emosional tükənmişliklə və bəzən ən adi insani qayğıların çatışmazlığı ilə mübarizə aparırlar. Maraqlıdır, Ziba xanım (SOCAR-ın vitse-prezidenti Ziba Mustafayeva nəzərdə tutulur -dia-az) bu vaxta qədər o ağır şəraitdə, bir əsgər fədakarlığı ilə çalışan neftçi üçün realda, hiss olunan hansı addımı atıb? SOCAR səviyyəsində keçirilən o dəbdəbəli, parıltılı tədbirlərin hansı birinə həqiqi bir dəniz neftçisi dəvət olunub, onun dərdi, onun gələcək qayğıları ilə səmimi şəkildə maraqlanılıb?
​Yuxarıda oturanlar üçün kadr siyasəti bəlkə də sadəcə rəqəmlərdən və hesabatlardan ibarətdir, amma sahədə küləyə qarşı sinə gərənlər üçün bu, bir ədalət və ləyaqət məsələsidir. İnsan resursları idarəçiliyi yalnız "LinkedIn", "Facebook" profillərində ingilis dilli terminlərlə bəzədilmiş təqdimatlar hazırlamaq deyil. Əsl rəhbərlik o ağır şəraitdə çalışan işçinin karyera yüksəlişinə mane olan bürokratik sədləri dağıtmaq, ona layiq olduğu dəyəri ofis divarlarından kənarda da hiss etdirməkdir. Təəssüf ki, hələ də o fədakarlığı görən, dənizçinin və neftçinin səsinə səs verən bir rəhbər səmimiyyəti yoxdur. Ancaq əmi, dayı, bibi, xala hesabına nəyəsə nail olmaq olar. Görünən odur ki, neftçi peşəsi hələ də mahnılarda "qəhrəmanlıq", reallıqda isə sadəcə ağır bir yük olaraq qalır. Kadrlar şöbəsinin "islahatları" isə dənizin sahilinə belə çata bilmir, çünki ofisdən dəniz çox uzaq, dalğaların səsi isə rəsmi pafoslu çıxışların parıltısından daha sərtdir..."