"Bu yaxınlarda SOCAR-da idarə heyəti və vəzifəli şəxslərin peşəkarlıq faizlərinin artırılması ilə bağlı xəbərlər yayıldı. Əlbəttə, hər bir əməyin qiymətləndirilməsi təqdirəlayiqdir. Necə deyərlər, əliniz bol olsun. Lakin məsələ yalnız artımın özündə deyil, o artımın kimə və hansı meyarlara görə verilməsindədir..." "DİA-AZ" xəbər verir ki, bu sözlər SOCAR prezidenti Rövşən Nəcəfə sözügedən qurumun işçisi Anar Bədəlov tərəfindən edilən müraciətdə yer alıb.

Müraciətdə daha sonra bildirilir: "Deyilənlərə əsasən, peşəkarlıq faizlərindəki mütəmadi artım həmin şəxslərin fərdi fəaliyyət keyfiyyətinin yüksəlməsi kimi təqdim olunur. Ancaq bu “yüksək performansın” real nəticələrinin istehsalatda, sahədə çalışan sadə əməkdaşların həyatında və ümumi iş mühitində nə dərəcədə hiss olunduğu isə haqlı suallar doğurur.

Ritorik olaraq buradan bir sual ünvanlamaq istəyirəm: bu peşəkarlıq əlavələrinin verilməsindən sonra hasilatda hansı ciddi artım baş verib? Yüksək texnologiyaların tətbiqində hansı keyfiyyət dəyişiklikləri müşahidə olunub? Ümumiyyətlə, “yüksək peşəkarlıq” adı altında qiymətləndirilən şəxslərin işə münasibətində və idarəetmə fəlsəfəsində hansı müsbət dönüş yaranıb?

Görünən odur ki, müsbətə doğru ciddi bir dəyişiklik müşahidə edilmir. Əksinə, ömrü qısa olan formal normativ aktların, saysız-hesabsız sənədlərin və əlavə resurs xərclərinin artdığı hiss olunur. Bu isə peşəkarlığın real nəticələrlə deyil, daha çox kabinetlərdə formalaşan mexanizmlərlə ölçüldüyü təəssüratı yaradır.

Yeri gəlmişkən, bir xatirə yada düşür. Televiziya verilişlərinin birində böyük sənətkar Habil Əliyevdən məşhur bir toy müğənnisinin məclislərə çox baha getməsi barədə soruşurlar. Habil müəllim isə özünəməxsus hazırcavablığı ilə cavab verir: "O, toylara havayı getsə belə bahadır."

Bu fikrin arxasında dərin bir həqiqət dayanırdı: qiymət hər zaman dəyər demək deyil.

Bu gün SOCAR-da da yaranan mənzərə bir çox əməkdaşda məhz belə təəssürat yaradır. Çünki bəzi kabinetlərdə peşəkarlıq adı altında verilən yüksək maaşlar və əlavələr, əslində, şirkətin əsas yükünü daşıyan insanların əməyindən qat-qat artıq qiymətləndirilir. Halbuki hasilatın ağırlığını çəkən, mədənlərdə ağır şəraitdə çalışan, risklə üz-üzə qalan sadə neftçi illərdir nə maaş artımı görür, nə də layiqli mükafat.

Bu, resursların ədalətsiz bölüşdürülməsinin nəticəsidir. Bu, sosial uçurumun getdikcə dərinləşməsi deməkdir. Bir tərəfdə yüksək imtiyazlar və rahat kabinetlər, digər tərəfdə isə gündəlik dolanışıq uğrunda mübarizə aparan insanlar dayanır.

Ən təhlükəlisi isə budur ki, bu ikili yanaşma zamanla insanlarda ədalət hissini zəiflədir. Ədalətin olmadığı yerdə isə nə motivasiya qalır, nə peşəkarlıq, nə də inkişaf. Çünki dəyər yalnız kabinetlərdə yazılan hesabatlarla deyil, istehsalatda tökülən alın təri ilə formalaşır.

Unutmaq olmaz ki, şirkəti ayaqda saxlayan yalnız kabinetlərdə qəbul olunan qərarlar deyil, bütün ağırlığı çiyinlərində daşıyan, real nəticə və dəyər yaradan sadə neftçilərdir. Əsl fədakarlıq göstərən əməkdaş özünü dəyərli və qiymətli hiss etmədiyi müddətdə isə heç bir strateji proqram, heç bir təqdimat və heç bir statistik rəqəm real uğur formalaşdıra bilməz..."