Ukraynanın strateji müttəfiqi ABŞ-la münasibətləri haqqında bu gün ictimai müzakirələrdə üstünlük təşkil edən bir neçə mif var. Birincisi, amerikalılar Ukraynanın Rusiya üzərində qələbəsindən qorxurlar. İkincisi, amerikalılar Rusiyanın “parçalanacağından” daha çox qorxurlar. Üçüncüsü, amerikalılar Ukrayna rəhbərliyini müharibəni mümkün qədər tez bitirməyə məcbur edirlər.

Əslində amerikalılara Ukraynanın qələbəsinin hansı mənada lazım olmadığını biz başa düşürük (işğal olunmuş ərazilərin tam azad edilməsi məsələsində). Klassik hərbi nəzəriyyədə hərbi əməliyyatın məqsədi əraziləri ələ keçirmək deyil. Belə bir məqsəd düşmən ordusunun məğlubiyyəti, ideal olaraq - məhvidir. Hibrid müharibələr dövründə məqsəd daha genişdir - düşmən hökumətinin legitimliyini itirməsi, düşmənin iqtisadi cəhətdən zəiflədilməsi, müttəfiqlərinin məhv edilməsi, texnoloji və istehsal potensialının itirilməsi, mənəvi deqradasiya, əhalinin sayı və s. Həm də, əlbəttə ki, hərbi gücün məhvi.

Bütün bunlar indi Rusiyada baş verir. ABŞ-ın vəzifəsi aktiv hərbi əməliyyatlar başa çatdıqdan sonra bütün bunların Rusiyanın başına gəlməkdə davam etməsini təmin etməkdir.

Bunun üçün zəruridir:

Vladimir Putin hakimiyyətdə qalır, Rusiya hökumət sisteminin inertial deqradasiyasını təmin edir və Rusiya cəmiyyətində imperiya ideyasına qarşı məyusluğu artırır, həmçinin Rusiyanı tərəfdaşları və müttəfiqlərinin (Çin, Türkiyə, Hindistan və s.) gözündə nüfuzdan salır;

iqtisadi sanksiyaların ləğvi üçün heç bir əsas yoxdur;

aktiv döyüş əməliyyatları, ən azı, Rusiya Federasiyasının quru qoşunlarının döyüş qabiliyyətini itirənə qədər davam edir;

Rusiya hərbi sənaye kompleksi müasir silah istehsal etmək qabiliyyətini itirir.

Bu, Amerikaya lazım olan Rusiyadır.

Ona görə də Vaşinqton Putinin tələdən belə asanlıqla çıxmasına imkan verməyəcək. Ona görə də qoşunlarımız düşmənin canlı qüvvəsini, texnikasını və resurslarını metodik şəkildə darmadağın etməli olacaqlar. Buna görə də sülh müqaviləsi olmayacaq, ancaq müəyyən bir tarazlıq nöqtəsi yaranacaq, qoşunların irəliləməsində məcburi dayanma olacaq. Ona görə də biz NATO-ya qəbul edilməyəcəyik ki, rus “ayısı” tam tükənənə qədər “saman-öküz” oyunu davam etsin.

Rusiya üçün də alternativ ssenarilər mövcuddur.

Birincisi, sağa dönmə ilə hakimiyyətin dəyişməsidir. Son hadisələr göstərdi ki, Rusiyada əsl mütəşəkkil qüvvə turbopatriotlar və cinayətkarlardır (onların təcəssümü Priqojindir). Amerika (eləcə də Avropa) bu seçimə açıq şəkildə uyğun deyil. O, üstəlik, rejimin yenidən dirçəldilməsinə başlayır və onun yeni versiyası daha da təhlükəli ola bilər.

İkincisi, demokratiyaya dönüşlə hakimiyyət dəyişikliyidir. Bu ssenari yalnız tam hərbi məğlubiyyət, sonrakı sosial-iqtisadi çöküş və Qərbin kənar nəzarətə keçməsi nəticəsində mümkündür. Bu ssenari yaxın perspektivdə çox az ehtimaldır və Qərb üçün çox baha başa gəlir.

Üçüncüsü, regionların muxtariyyətinə görə Rusiya Federasiyasının dağılmasıdır. Bu, yalnız 1 və 2-ci ssenarilərin davamı kimi mümkündür, lakin Qərbin gözündə onların mənfi nəticələrini daha da ağırlaşdırır.

Ona görə də etiraf etməliyik ki, Amerika heç nədən qorxmur. O, sadəcə vəziyyəti real qiymətləndirir və yalnız öz maraqlarını düşünür. Bu, bizim üçün yaxşıdır.

Müəllif: Maksim Rozumnı - Siyasi elmlər doktoru.
Mənbə: UNİAN
Tərcümə AYNA-ya məxsusdur